Salma

Het verhaal van Salma

  • Naam: Salma
  • Leeftijd: 33 jaar
  • Woonde in: Al Swaida
  • Met: Ouders en 2 jongere broers

Nederlanders proberen me in Syrië te houden. Ze doen het niet expres. Ze proberen aardig te zijn, maar omdat ze altijd naar mijn afkomst vragen, naar mijn vlucht, leren ze mij niet kennen.

Het verhaal van een vluchteling

‘Ik heb er niet voor gekozen om een vluchteling te zijn. Ik ben een persoon, een mens. Verdiep je eens in de ander. Een deel van mijn verhaal is inderdaad dat ik gevlucht ben. Samen met mijn broer, die zijn studie in muziek had afgerond en in militaire dienst zou moeten. Dat wilde hij echt niet, dus moesten we vertrekken. Op 12 oktober 2015 zijn we gevlucht. Via Libanon, Turkije, Griekenland en Centraal-Europa kwamen we in Nederland. Mijn vader was hier al, na een zware reis. Mijn moeder en jongste broer, die nog minderjarig was, kwamen in aanmerking voor gezinshereniging. Maar mijn broer en ik waren afhankelijk van smokkelaars en autoriteiten bij grenscontroles. Het was moeilijk. We werden als beesten behandeld. We probeerden er het beste van te maken door de reis in stapjes te verdelen: “ok, we zijn nu hier, nu moeten we papieren regelen om te kunnen vertrekken”. We hebben 15 dagen over de reis gedaan. Het waren de langste dagen en nachten van mijn leven. In Nederland zijn we op heel wat plaatsen ondergebracht: Ter Apel, Heumensoord, Blauwe Stad, Doetinchem, Utrecht. Voordat ik mijn status kreeg, had ik het gevoel dat ik vastzat. Je kunt niks doen, je verdoet je tijd en niemand kan je vragen beantwoorden. Gelukkig heb ik ook nieuwe vrienden kunnen maken en kon ik uiteindelijk een fijn huis krijgen in Utrecht.’

Ik heb er niet voor gekozen om een vluchteling te zijn. Ik ben een persoon, een mens.

Familie

‘Mijn familie heeft me altijd ondersteund, ze hebben me opgevoed tot een onafhankelijke vrouw. We zijn druzen, maar niet religieus. Vluchten samen met mijn broer was gevaarlijk, maar met hem in de buurt voelde ik me veilig. Op de boot zaten anderen angstig te bidden, sommigen hadden paniekaanvallen. Mijn broer en ik zongen, om onszelf en de anderen te kalmeren. Dat hielp. Ik help graag mensen. In Oostenrijk kwamen we in een kamp terecht dat werd bewaakt door gewapende militairen. De sfeer daar was gestrest. Ook daar gingen wij zingen, om mensen weer een positief gevoel te geven. Als je in zo’n situatie zit, kun je het beste maar positief blijven. Je kan de omstandigheden niet veranderen, maar wel hoe jij ermee omgaat. Nu nog kom ik wel eens mensen tegen die mij nog kennen van het zingen op de boot of in het kamp.’

Winst

‘De situatie in Syrië begon niet als een oorlog. Het begon als een revolutie. De mensen kwamen in opstand tegen het regime. Ik woonde in Damascus, toen, en deed mee aan demonstraties. Ik voelde dat ik dat moest doen, omdat het nodig was voor Syrië. Ik voelde de kracht van de groep, we waren samen, we dansten, we demonstreerden, we voelden dat we samen iets konden bereiken. Het regime reageerde en arresteerde mensen. Ik voelde me niet bedreigd, ik voelde me sterk. Dat was geweldig. Ik voelde me dapper, alsof ik de hele wereld aan kon.’

Je kan de omstandigheden niet veranderen, maar wel hoe jij ermee omgaat.

Toekomst

‘Ik ben heel druk, tegenwoordig. Naast mijn vrijwilligerswerk voor PAX ben ik bezig met Nederlandse les, ga ik in een musical spelen en heb ik me opgegeven voor het ‘InclUUsion’ project van de Utrechtse Universiteit, dat vluchtelingen de kans geeft om cursussen te volgen aan de universiteit. Ik wil bij internationale ngo’s werken zoals Amnesty. Maar eerst ga ik de master conflict studies doen.’

Interview: Mies Mikx
Foto: Lize Kraan